Crna Gora sve do pocetka XX vijeka nije imala svoje platežno sredstvo vec se u opticaju dugo vremena nalazio strani novac, posebno austrijski, koji u drugoj polovini XIX vijeka postaje dominantan. Buduci da se cirkulisanje strane valute negativno odražavalo na crnogorsku privredu, to je krajem XIX vijeka Crna Gora preduzela mjere da iskuje sopstveni novac. Da Crna Gora dobije svoj novac bilo pokušaja i ranije. Poznat je pokušaj Petra II Petrovica-Njegoša da izda crnogorski novac nazvan "Perun", koji se, na žalost, nije ostvario. Od ovog pokušaja ostao je sacuvan samo kalup. Zbog ometanja Austrije, Crna Gora je tek 1906. godine uspjela da dobije svoju valutu.
Prvi crnogorski novac pod nazivom “perper” iskovan je u Becu. Ukazom knjaza Nikole odreden je oblik prvog crnogorskog novca, koji je iskovan od bronze i nikla u sitnim apoenima od jedne i dvije pare (bronza) i od deset i dvadeset para (nikal). Crnogorski perper je bio u potpunosti izjednacen sa austrijskom krunom. Bronzani i nikleni novac je kovan i u nekoliko narednih godina, ali kako nije bio dovoljan da iz upotrebe istisne austrijsku monetu koja je i dalje cirkulisala, zato je 1909. godine u francuskim kovnicama iskovan i prvi srebrni crnogorski novac u apoenima od jednog i pet perpera. Istovremeno sa puštanjem u opticaj srebrnog novca, krajem 1909. godine izvršene su pripreme za kovanje zlatnog perpera. Kovanje je obavljeno u beckoj kovnici i vec je marta 1910. godine zlatni novac u apoenima od sto, od dvadeset i od deset perpera pušten u opticaj.
Iste godine, povodom proslave pedesetogodišnjice vladavine knjaza Nikole, izraden je poseban, jubilarni zlatni novac na kome je uz lik knjaza Nikole stavljen lovorov vijenac i period vladavine 1860 – 1910. I ovaj novac je kovan u Becu u istim apoenima. Kovanje novca se nastavilo i kasnije sve do 1914. godine, odnosno do Prvog svjetskog rata.
Pored kovanja metalnog, Crna Gora je pristupila i izdavanju papirnog novca. Potreba se ukazala sa pocecima Balkanskog rata, kada je trebalo povecati sredstva države. U tu svrhu je izdat poseban Zakon o izdavanju blagajnickih uputnica, koji je stupio na snagu oktobra 1912. godine.
Po tom zakonu štampane su blagajnicke uputnice u apoenima od jednog, dva, pet, deset, pedeset i sto perpera i one su u stvari bile neka vrsta privremenog papirnog novca.
Osim 1912. godine, blagajnicke uputnice su puštane u promet i 1914. na isti nacin kao i ranije. Od ranijih uputnica, do izrade novih, u promet su puštene samo one u apoenima od jednog i dva perpera, dok su ostale bile poništene. Uputnice su štampane u Državnoj štampariji na Cetinju. I naredne, 1915. godine štampane su nove uputnice, ali sada u Parizu, buduci da one štampane na Cetinju nisu bile visokog kvaliteta. Iako su donošeni zakoni o postepenom povlacenju uputnica, one su se dugo održale u prometu, cak i u vrijeme austrougarske okupacije.
