PRILOZI, PISMA I DISKUSIJE - IX > CRNOGORCI U BEOGRADU - IV dio


23 Mar 2007

 

 

 Istraživanje web site-a: CRNOGORCI U BEOGRADU   IV dio

 
                     ovi tekstovi obrađuju period do 2007. godine

       

CRNOGORCI U BEOGRADU
  
 I DIO - II DIO
 - III DIO - IV DIO - V DIO - VI DIO - VII DIO - VIII DIO - IX DIO

 

 

 

http://www.novosti.rs/upload/images/2013//02/25n/pol-stanisic-MALA-1.jpg 

Postojao je u Srbiji jedan čovjek koji je vladao iz sjenke i koji je svojim sposobnostima, kako obavještajnim, tako i političkim, uspio da vlada i manipuliše srbijanskom političkom scenom više od dvadeset godina. Danas, sa vremena na vrijeme, nakon privremenog puštanja na slobodu iz zatvora u Hagu, boravi u lječilištu u Igalu u Crnoj Gori. Vrlo je teško bilo doći do njega, uvijek su oko njega bile jake snage bezbijednosti. Takav je slučaj i danas. Taj moćni čovjek iz sjenke je - Jovica Stanišic. Jovica Stanišić pripada onim Crnogorcima koji je odigrao možda najveću ulogu u promovisanju, okupljanju i stvaranju kulta drugih Crnogoraca koji su živjeli u Srbiji, odnosno, Beogradu u novijem vremenu.  
 
O Jovici Stanišiću se relativno malo znalo u javnosti. Izbjegavao je suočavanje sa novinarima. I danas imamo malo informacija o njemu. Iako je protiv istog podignuto mnogo krivičnih prijava, njegove veze koje ima sa strukturama države pomažu mu da i dalje djelimično kontroliše situaciju u Srbiji, a i van Srbije.

http://portfolio.lesoir.be/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=447395&g2_serialNumber=2 
 
Jovica Stanišić je iz Bačke Palanke. Njegov otac Milan Stanišić radio je u socijalnom, kao šef odsijeka, a brat Nikola mu je bio omladinski aktivista. Stanišići su kolonisti iz Crne Gore iz Bjelopavlića. Doselili su se poslije Prvog Svjetskog rata na Kosovo, a zatim preko Prokuplja, poslije Drugog Svjetskog Rata u Bačku. Jovicina majka Radmila - Rada, je od Babovića sa Kosova. Diplomirao je na Fakultetu političkih nauka u Beogradu 1974. i odmah se zaposlio u tajnoj policiji. Kao mladi obavještajac, učestvovao je i u hapšenju teroriste Sanceza Ramireza Karlosa u beogradskom hotelu „Metropol“. Takođe, 1989. godine učestvovao je u organizaciji obezbjeđenja dolaska Slobodana Miloševića na Gazimestan, a zatim u roku od tri godine postaje najprije pomoćnik nacelnika, a potom i načelnik Službe državne bezbijednosti. 

Mediji su njegovo ime vezivali za gotovo sva bitnija dešavanja u Srbiji i bivšim jugoslovenskim republikama – pripisivane su mu zasluge za naoružavanje Srba u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini, za oslobađanje Željka Ražnatovića Arkana iz hrvatskog zatvora 1991. godine, za formiranje lažnih opozicionih stranaka i za vrbovanje kriminalaca u specijalne jedinice koje su učestvovale u ratištima širom bivše Jugoslavije.

http://static.nacional.hr/img/7fdc3abf17cf0c0691c11a31d3a4547c_700x550.png 


Svijet ga je upoznao u junu 1995. godine kada je kao specijalni izaslanik Slobodana Miloševića izdjejstvovao puštanje na slobodu 120 Unproforaca koji su na Palama držani kao taoci kako bi se spriječilo bombardovanje Republike Srpske. Iste godine je putovao u Dejton, kao član srpske pregovaračke delegacije.
  Njegov veliki prijatelj je Mihalj Kertes. Njihovi roditelji su se znali, Jovičin brat Nikola je išao sa Kertesom u školu. Kako svjedoci inspektor Boža Spasić, upravo je Kertes, kao poverljiv čovjek Jovice Stanisića spriječio razbijanje SDB Jugoslavije, ali time i raspad u SDB Srbije. Takođe, poznati političar u Srbiji, Milorad Vučelić je covjek koji je bio prijatelj Jovice Stanišića, inače, isto Crnogorac porijeklom.
 
Zahvaljujuci dolasku Jovice Stanišića na čelo SDB Srbije 1991. godine, i njegovom uticaju na angazovanju određenih ljudi iz raznih struktura društva u SRJ i u Srbiji, na površinu su naglo isplivale mnoge poznate ličnosti koji su bili - Crnogorci i to:
 
1. Đorđe Božović Giška

http://www.happytv.tv/portal/images/emisije/golizivot/Djordje-Bozovic-Giska.jpg 
 
“Žestoki momak sa beogradskog asfalta” i prvi tjelohranitelj Vuka Draškovića, poginuo je 15. septembra 1991. godine, na svoj 36. rođendan, neđe na liniji razdvajanja kod Gospica, kao komandant Srpske garde, paravojne formacije čiju su okosnicu činili članovi SPO. Tadašnje vlasti su za Giškino ubistvo optužile hrvatske oružane snage, mada je njegova majka Milena Božović još tada tvrdila da je zvanična verzija laž i da je njen sin ubijen po naredbi iz Beograda. Njene slutnje je potkrijepljivala i činjenica da nikada nije urađena obdukcija Giškinog tijela, tako da je ostalo nepoznato odakle je pucano i iz kakvog oružja, mada su se, ubrzo nakon njegove pogibije, pojavile priče da se radilo o pušci “SAR”, koju su u to vreme posjedovale JNA i Služba državne bezbednosti.

http://lh5.ggpht.com/_dMtKs3WJtGY/RiykFraeE_I/AAAAAAAAABg/k_VMyvlZ2kI/s640/DSC07255.JPG 
 
Uz to, Giškinoj majci je jedan mladic, koji je do danas ostao anoniman, veče pred sinovljevu pogibiju navodno saopštio: “Otišli su da ga ubiju”, ali nije rekao “ko” i “zašto”. Pozivajući se na policijska saznanja izvori u Vladi Srbije su 2003.g., po prvi put, potvrdili ove sumnje navodeći da je za Giškino ubistvo najvjerovatnije odgovorna jedna grupa iz Srbije ( Makina grupa). Inače, svjedočenje Milovana Mićkovića, jedinog očevica pogibije, inace Giškinog sinovca i takođe člana Srpske garde, kazuje da je Giška ubijen nakon što je ušao duboko u hrvatsku teritoriju, đe su ga tri tenka JNA, umjesto da mu čuvaju odstupnicu, iz razloga koji ni do danas nijesu razjašnjeni, jednostavno napustila. Mićković je govorio da je Giška je nekoliko puta pozivao pomoc, ali da odgovora nije bilo, a kada se posljednji put našao na brisanom prostoru pogođen sa tri hica. “Giška je bio jedan od onih ljudi koji je osamdesetih godina koketirao sa Državnom bezbijednošcu, obavljajuci za tu službu prljave poslove u inostranstvu. Nije, kao ni ostali, znao da ce služiti za jednokratnu upotrebu”, pisala je nakon njegove smrti beogradska štampa.
 
Inače, Đorđe Božović je porijeklom iz Kuča i vrlo je rano krenuo u susret opasnim Crnogorcima u svijetu. U knjizi Marka Lopušine, njegova majka Milena kaze:

- Sa trinaest godina je ilegalno prešao u Italiju i vratio se kući, jer je dokazao da može da pobjegne kada hoće i đe hoće. Poslije je sa sedamnaest opet išao u Italiju, pa Belgiju, Austriju, Nemačku. Bio je u zatvoru Pianosa na Sardiniji, odakle je pobjegao. Ležao je u Trevisu. Tu se sukobio sa mafijasem Toninom, kog su zbog njegove divovske snage zvali Nosorog. Giška ga je pretukao i pesnicama izborio status gospodara robije. Mafija mu se poslije toga klanjala.

- Prvi put je otišao preko granice jos kao klinac, sa dvanaest godina, u Italiju. To je bilo nešto sasvim klinački. Još smo isli u istu osnovnu skolu. Sa ozbiljnijim namjerama se zaputio u Nemačku četiri godine kasnije, sa Zoranom Robijom i Asimom Cauševićem. Ostao je nekoliko mjeseci, nijesam smio da ga posjećujem, bio sam školarac i tata mi nije dao.
 
U Nemačkoj je bio sastavni dio klana Ljube Zemunca. Družio se sa Arkanom. Svaki klan je imao svoju udarnu grupu za pljačkanje evropskih banaka, organizovanje ilegalnih kocki i kladionica, to su formirani klanovi unutar crnogorskog klana, koje su predvodili Vlasto Petrović, Đorđe Božović i Darko Ašanin. U Beču je sredinom sedamdesetih Giška upoznao Brana Mićunovića iz Nikšića, kog je uzeo za kuma. Tu je i smislio da osnuje preduzece "Sloga", koje se u Evropi i u SFRJ bavilo trgovinom na veliko. Tu ga je proganjala Udba.
 
Najveći i najuticajniji crnogorski klan u Evropi sedamdesetih i osamdesetih godina bio je klan Vlaste Petrovića zvanog Savezni, koji je pored sebe, neko vrijeme imao Ljubu Zamunca, Centu, Željka Ražnatovića, Branu Mićunovića, Ratka Đokića, Dragana Joksovića Joksu i Vladimira Jovovića.

Kada je Vlasta sredinom osamdesetih otišao u Švedsku, njegovu ulogu medju Crnogorcima preuzeo je Đorđe Božović Giška.


- Može se slobodno reci da je klan Vlaste Petrovića i Giške punih 30 godina dominirao jugoslovenskim podzemljem u Evropi, a samim tim i u Srbiji, odnosno u Beogradu - kaze Marko Nicović, bivši načelnik u GSUP-u Beograd.

Oni su imali zastitu od države SFRJ jer su sarađivali sa Stanetom Dolancom. Osim Giške koji je mrtav i Staneta Dolanca, u akciji "Dunav", kako je Služba krstila likvidaciju hrvatskog imigranta Stjepana Đurekovića, uključen je i jedan Nemac, tajni agent "Alfa", koji je kasnije likvidiran, a tijelo mu je zabetonirano. Giška je počeo saradnju sa policijom u crnogorskoj Službi. Pojavio se u Parizu neki emigrant, Spasić, koji je mnogo pričao u Francuskoj. Od Ratka Mićunovića i SDB SSUP-a Giđka je 1982. godine dobio povratnu avio-kartu, 400 dolara i 300 franaka.


http://i1.ytimg.com/vi/dJarKZBBNCI/maxresdefault.jpg 

SDB Jugoslavije je podrobno pripremala atentat na Đurekovića u gradicu Volfarthauzen, 26 kilometara od Minhena. Giška je predlozio sastav ekipe, iako se poslije ispostavilo da neki ljudi i nisu bili najbolji, pa je čak, kasnije u Beogradu, došlo i do svađe. Ipak, ta akcija je jedna od najboljih u istoriji Službe državne bezbjednosti. To potvrđuje i podatak da, kada su Božovića uhapsili 1985. u Minhenu, Nemci njemu ništa nijesu mogli da dokažu. Đureković je kasnio, pojavio se i kolima ušao u garazu, zatvorio vrata. Tamo su ga čekali likvidatori SDB-a.

Akcija "Dunav" koštala je SDB 150.000 maraka, a likvidatorima je Služba isplatila po pet hiljada dolara. Po Beogradu se prica da u arhivi jugoslovenske tajne policije postoji čak i video snimak Đurekovićeve smrti.

Poslije šest godina provedenih u nemačkom i italijanskom zatvoru, Giška se vraća u Beograd. Počeo da ispoljava srpski nacionalizam kad i većina, u vreme "događanja naroda". Već 1990. godine Giška se opredjeljuje za opoziciju, za Vuka Draškovića, za koga je govorio da je pravi srpski apostol.

2. Željko Ražnatovic Arkan

http://www.pravda.rs/wp-content/uploads/2014/03/Arkan-s-tigrom-znet.hr_.jpg 

Željko Ražnatović, zvani Arkan, rođen je 17. Aprila 1952. godine, u Brežicama (Slovenija), đe se njegov otac Veljko, porijeklom Crnogorac sa Ceklina, oficir JNA, zatekao. Arkan je živio sa svojom majkom Slovenkom, komunističkom aktivistkinjom i tri sestre. Roditelji su mu se razveli dok je jos bio mladic. Otac ga je često tukao u mladosti. Tada je često bježao od kuće i činio razne prestupe. Postao je sitni kriminlac u tinejdžerskim godinama. U Beogradu je obijao trafike, pa je osmi razred morao da zavši u Domu za maloljetne prestupnike u Novom Sadu. Nakon toga je upisan u Pomorsku Školu u Kotoru. Međutim, kao slijepi putnik se ukrcao na brod i stigao u Trst. Išao je cesto sa svojim drugovima taksijem po SFRJ i bavio se obijanjem zlatarskih radnji, kradjom nakita i umjetničkih slika. Proveo je tri godine maloljetničkog zatvora u Valjevu i Požarevcu.
 
Kada je otišao u inostranstvo 1972. godine, srio je veliki broj jugoslovenskih kriminalaca. Uzeo je nadimak - Arkan - po komičnom strip junaku. Kao pljačkaš i ubica osuđivan je ili optuživan u Belgiji, Holandiji, Švedskoj, Njemačkoj, Austriji, Švajcarskoj i Italiji. Uspio je da pobjegne iz više zatvora u Evropi.

Dok je bio mlad, Arkana je iz opasnih situacija često izvlačio Stane Dolanc, slovenački političar, šef tajne službe i bliski saradnik Tita. Arkan je kao tajni agent radio od 1973. godine. Posao mu je bio da vrši atentate nad teroristima, politickim emigrantima i protivnicima vladajućeg političkog režima.

http://www.novosti.rs/upload/images/2011/01/1501/arkan/arkan-godisnjica-11-1501-11.jpg 


Arkan je tečno govorio engleski, francuski i italijanski jezik, a poznavao je njemački, švedski i holandski. Vratio se u Jugoslaviju 1981. godine i nastavio sa kriminalnom karijerom. Novembra 1983. godine, dva policajca su mu upala u kucu sa namjerom da ga uhapse. Arkan je uspio da ih rani iz pištolja, što ga je odvelo u zatvor. Međutim, dva dana poslije toga, zahvaljujuci intervenciji Stana Dolanca, pušten je iz pritvora.
 
Nakon dolaska Jovice Stanišića na celo SDB Srbije, Željkova uloga u ratovima u Hrvatskoj i Bosni naglo raste. Kao vođa Srpske Dobrovoljačke Garde, Arkan učestvuje u mnogim borbama, a posebno se ističe na frontu u Slavoniji. Učestvuje isto u borbama na Kosovu za vrijeme intervencije Nato snaga nad SRJ. Nakon zavšetka rata, njegova popularnost u Srbiji dostiže vrhunac. Tome je odranije, djelimično, doprinijela i ženidba sa posljednjom ženom -  Svetlanom Cecom Veličković, srpskom pjevačicom 1995.g. Bio je vlasnik i fudbalskog kluba Obilić.
 
Prilikom odlaska na kafu sa svojom suprugom, njenom sestrom Lidijom, svojim prijateljima Milenkom Mandicem Manda i Draganom Garićem, biva ubijen dok je sjedio u separeu hotela " Interkontinental" u Beogradu 15. Januara 2000. godine.

Svi ubijeni u hotelu Interkontinental su bili Crnogorci. Dragan Garić je bio dugogodišnji radnik Saveznog Minstarstva Unutrasnjih poslova, dok se Milenko Mandić bavio biznisom, a takođe je ranije radio u obezbjeđenju " Dafiment" banke.

http://www.bosnjaci.net/foto/Amfilohije_i_Arkan11.jpg 
 
Arkan je dolazio rijetko u Crnu Goru. Njegove posjete su bile burno propraćene. Pozmate posjete su se desile ispred Crkve Sv. Đorđa u Podgorici i ispred Cetinjskog manastira za vrijeme trajanja rata u Bosni.  Arkan je došao sa svojim naoružanim gardistaima, tkz. " tigrovima"  i tada su nastale poznate fotografije kada naoružan ulazi u Manastir i stoji zajedno sa svještenstvom Srpske Pravoslavne Crkve. Inace, Arkan je izbjegavao da u svojim govorima pominje Crnu Goru i crnogorsko rukovodstvo.
 

TIM WEB SITE-A