Istraživanje web site-a: CRNOGORCI U BEOGRADU   VII dio             CRNOGORCI U BEOGRADU    I DIO - II DIO - III DIO - IV DIO - V DIO - VI DIO - VII DIO - VIII DIO - IX DIO     Doba Jovice Stanišica je bilo "meka" za mnoge licnosti koje su imale srecu - da su porijeklom iz Crne Gore. Ta nevidljiva prednost ( porijeklo crnogorsko)  je bila odlucujuca i u politickoj karijeri poznatih Crnogoraca iz Beograda. Ovaj put cemo ukratko pomenuti šest imena.   1. Akademik Ljubomir Tadic   Ljubomir Tadic je porijeklom iz sela Smrijecno, kod Plužina. Njegov otac Pavle Tadic je bio porucnik crnogorske vojske i u svojoj kuci je otvorio prvu školu u krajevima Pive u vrijeme Kraljevine Jugoslavije. Rodjen je 1925. godine. Profesor je filozofije na Univerzitetu u Beogradu i stalni clan SANU. U narodnooslobodilackoj borbi bio je partizan, a kasnije je postao opozicija titovom režimu (danas sebe naziva "marksistom, ali ne i boljševikom"). 1968. bio je jedan od predvodnika studentskog protesta, a 1974. je zbog "nepodobnosti" udaljen sa fakulteta. Jedan je od 13 osnivaca Demokratske stranke u decembru 1989. godine, a uz dr. Dragoljuba Micunovica jedini od njih koji je još clan DS-a. Ljubomir Tadic je otac Borisa Tadica, predsjednika Srbije (2004- ). 2006. godine izdao je prvi od šest tomova svoje knjige "Filozofija prava". 2. Radoman Božovic Prva tri razreda gimnazije završio u Nikšicu.  Roditelji su tada zivjeli u Šipacnom, to je jedno selo desetak kilometara od Nikšica prema Pivi, gde je i on rodjen. Radoman Božovic imao je jednu od najzapaženijih karijera u "zlatno doba" vladavine Slobodana Miloševica. S mjesta predsjednika pokrajinske vlade Vojvodine od 1991. do 1993. došao je na celo srpske vlade. Neposredno poslije toga postao je i predsjednik saveznog parlamenta. Iz tog vremena pamte se njegove svadje s Vojislavom Šešeljom, koji ga je u Skupštini Jugoslavije cak i polio vodom.   Radom Božovic je bio oštar na rijecima. Prilikom jednog razgovora sa Antonijem Isakovicem u Beogradu, Radoman je Crnogorce nazvao pogrdnim imenom. Tada je reagovao Ministar za informacije Crne Gore, Božidar Jaredic. Da bi se dodvorio Radomanu, tadašnji Predsjednik Crne Gore, Momir Bulatovic je uputio pismo Božovicu isticuci da o njemu tako ne misli crnogorsko rukovodstvo i da on žali zbog izjave Jaredica.   Iako je u jednom momentu doživio izgon iz politike, Božovic je održao svoje poslovne kontakte. Profesor je na Višoj ekonomskoj školi u Novom Sadu i savjetnik nekoliko inostranih banaka koje rade u Srbiji. Smatra se da je Božovic vrlo imucan. Došao je na celo Geneks-a u martu 1999. godine, dva dana poslije pocetka NATO agresije. Govorilo se da je samo za opremanje kabineta velicine oko 200 kvadrata potrošeno više od milion maraka. U kabinet se ulazilo specijalnim liftom, a unutra je imao i kupatilo sa djakuzijem i zelenim mermerom. - Volim da se osjecam cisto nakon dvadesetocasovnog mukotrpnog rada - objašnjavao je Božovic potrebu za kupatilom u kabinetu.   Radoman Božovic je cesto vidjan na Crnogorskom primorju, najviše u Budvi. U jednom od rijetkih intervju-a za novine Radoman Božovic je za Glas javnosti 2005. godine izjavio - Pošto sam finansijski savetniik nekim stranim investitorima i bankama, cesto putujem po svijetu. Nedavno sam bio u Italiji, a prije nekoliko dana vratio sam se iz Londona. Koliko je moguce, pokušavam da, u pauzama od sastanaka, ukradem malo malo vremena za razgledanje svih tih gradova. Dobru kondiciju održava na teniskim terenima, a osim toga, drugog hobija nema. Politika ga, kaže, interesuje kao i svakog obicnog gradjanina, a sa starim društvom iz zlatnog doba Miloševiceve vladavine ne održava nikakve kontakte. - Rijetko sam miješao politiku i privatni život, jer politika nije nešto što sam istinski volio i u cemu sam uživao. Bilo je to samo nekoliko godina moga života   3. Radoje Kontic   Radoje Kontic je rodjen 1937. godine u Nikšicu. Sada je penzionisan politicar i tehnolog. Bio je posljednji predsjednik Republickog Izvršnog Vijeca SR Crne Gore od 1989. do 1991. godine. Bio je poznat što je bio clan više vlada u Crnoj Gori, a od 1993. godine bio je Savezni Premijer Jugoslavije sve do 1998. godine. Iako je pokrivao znacajne pozicije, uvijek se smatralo da je njegov licni uticaj na odluke bio - zanemaljiv. U vrijeme njegovog mandata kao Saveznog Premijera, inflacija je dostigla rekordan nivo, a gradjani su preko novih banaka bukvalno opljackani, a novac se slivao u kanale koje je kontrolisao SDB Srbije. Glavna osobina Radoja Kontica je bila ta da se ne zamjeri ni jednom politicaru. Bio je u upravnim Odborima mnogih velikih crnogorskih preduzeca. Nije se politicki oglašavao od vremena penzionisanja.                 4. Boris Tadic   Boris Tadic rodjen je 15. januara 1958. u Sarajevu, inace sin akademika Ljubomira Tadica. U Beogradu je završio gimnaziju, diplomirao klinicku psihologiju na Filozofskom fakultetu i magistrirao na temu “Subverzivnost u segmentu seksualnosti”. U mladosti je radio kao kolporter, zatim je bio novinar na Radio Indeksu 202, psiholog u bolnici “Laza Lazarevic”, profesor psihologije u Prvoj beogradskoj gimnaziji i istrazivac u beogradskom Institutu za psihologiju. Centar za razvoj demokratije i politicke vještine osnovao je 1997. i bio njegov prvi direktor. Politikom se bavi od studentskih dana kada je ucestvovao u formiranju poluilegalnog Otvorenog univerziteta i u nizu opozicionih aktivnosti, zbog cega je bio hapšen osamdesetih godina. Clan je Demokratske stranke (DS) od 1990. i u toj partiji je bio sekretar Glavnog odbora, clan Izvršnog odbora i potpredsjednik. Nakon ubistva lidera stranke i srpskog premijera Zorana Djindica u martu 2003, Tadic i ostali potpredsjednici DS preuzeli su kolektivno rukovodenje partijom. Na izbornoj skupštini stranke 22. februara 2004. ubjedljivom vecinom izabran je za predsjednika. Protivkandidat mu je bio bivši zamjenik predsjednika i premijer Srbije Zoran Živkovic. Za poslanika u srpskom parlamentu izabran je 1994. kada je bio i clan skupštinskog Odbora za nauku i tehnologiju. Na saveznom nivou bio je od novembra 2000. do juna naredne godine ministar za telekomunikacije, zatim savezni poslanik i clan Odbora Savezne skupštine za bezbjednost i potpredsjednik Veca gradana. Od 2003. je profesor politike i marketinga na Fakultetu dramskih umjetnosti u Beogradu. Prethodno je jedno vrijeme radio na projektu uspostavljanja regionalnog sistema politicke edukacije u zemljama jugoistocne Evrope. Bio je prvi predsjednik Komisije SRJ za kontrolu saveznih službi bezbjednosti, koja je konstituisana 30. januara 2003. U martu te godine imenovan je za clana Savjeta za državnu bezbjednost pri republickoj vladi. Za ministra odbrane u Savjetu ministara Srbije i Crne Gore izabran je 17. marta 2003. Ostavku na tu dužnost podnio je 15. aprila 2004, uoci rekonstrukcije tog savjeta.   Od 2004. godine novi je Predsjednik Srbije. Kao predsjednik Srbije pokazivao je razumijevanje za Crnu Goru i bice upamcena njegova posjeta Crnoj Gori u funkciji Predsjednika, Maja 2006. godine kada je cestitao Crnoj Gori nezavisnost i kada se srio sa crnogorskim zvanicnicima u Podgorici.     5. Dragan Jocic   Sadasnji Ministar Policije Republike Srbije Dragan Jocic je porijeklom iz Martinica kod Danilovgrada. Rodjen je u Beogradu 1960. godine. Zavšio je Pravni Fakultet u Beogradu. Nakon završetka Fakulteta bio je advokat. Bio je clan Demokratske Partije Srbije. Od 1992. godine do 1997. bio je poslanik u Parlamentu Srbije. Takodje je bio odbornik u Skupštini Grada Beograda. Nakon što je izabran za Ministra Policije RS, pojedini casopisi su prenijeli vijest da je Dragan Jocic bio direktno umiješan u obijanju trafika u Beogradu kada je imao dvadeset godina. On je potvrdio tu vijest,  i informaciju da postoji policijski izvještaj o tome, ali je u isto vrijeme izjavio da je to nevažno i da je to bio dio - mladalacke ludosti. Takodje bio je optuzen da je pokusao da utice na jednog od svjedoka u procesu za ubistvo Zorana Djindjica, ali je on te navode odbio.   Dragan Jocic relativno cesto obilazi svoju ocevinu u danilovgradskog opštini.     6. Rade Bulatovic   Rade Bulatovic sjedi na mjestu koje je nekad pokrivao Jovica Stanišic. Iako se SDB Srbije više tako ne zove, suština mjesta i uticaja je ista. Rade  Bulatovic je nacelnik Informativno - Bezbjedonosne Agencije Republike Srbije. Rodjen je u 1958. godine u Beranama.   Iako zvanicna biografija nikada nije objavljena, zna se da je Bulatovic krajem osamdesetih godina radio u beogradskoj opštini Savski venac, te da se pred raspad bivše Jugoslavije zaposlio u Saveznom sekretarijatu za inostrane poslove (kasnije Savezno ministarstvo za inostrane poslove). Službovao je u konzulatima u Istanbulu i Rimu, a kolege koje su službovale s njim tvrde da je još tada imao odlicne odnose s policijom. "Rade je uspijevao da od MUP-a za samo par dana dobije odgovore na zahtjeve na koje smo mi ostali cekali mjesecima", kaže jedan njegov bivši nadredjeni. Za službovanje u Rimu vezana je afera s kradjom tašne sa oko pedeset hiljada dolara iz automobila u kome se pored šofera i racunopolagaca nalazio i Bulatovic. Svi su vraceni za Beograd, ali niko nije pozvan na odgovornost zbog nestanka novca. Otpušten je iz SMIP-a nakon petooktobarskih promjena kao dio starog kadra. Demokratska stranka je tvrdila da je Bulatovic bio clan JUL-a, ali on to nikada nije potvrdio niti demantovao. Od novembra 2000. do marta 2003. bio je savjetnik za nacionalnu bezbjednost Vojislava Koštunice u predsjednickom kabinetu. Taj period obilježili su mnoge afere i hapšenja. Tokom akcije Sablja, nakon ubistva Zorana Djindjica, Rade Bulatovic i šef Uprave za bezbednost VJ Aca Tomic uhapšeni su na osnovu clana 122. a u vezi sa clanom 125. KZJ (udruživanje radi neprijateljske djelatnosti). Vlada Srbije je u to vrijeme tvrdila da su se Tomic i Bulatovic tajno sastajali sa Dušanom Spasojevicem i Miloradom Lukovicem Legijom, te da su bili dio zavjere da se ubije Djindjic. Tim povodom Koštunica je izjavio: "Rade Bulatovic je politicki zatvorenik i to ne jedini. Nažalost, opet smo u našoj zemlji oživjeli pojam politickog zatvorenika." Bulatovic je poslije nepuna tri mjeseca pušten, a optužbe protiv njega se povucene.   TIM WEB SITE-A      VIII DIO >>>