Header Graphic
CRNA GORA NA DLANU > SRCE ZOVE, NIKO SE NE JAVLJA


8 Apr 2007


   
 

 NAŠI U SRBIJI I NA KOSOVU I METOHIJI

   

 

 

 


 

U posljednje vrijeme uvijek neki dogadjaj, po nekom usudu i po slucaju komedijantu, ili po volji nekih zlih duhova koji ne umiru, ustalasa i javnost i nasu savjest da se zapitamo: ima li Crnogoraca u Srbiji? Ili bolje: da li ih smije biti, odnosno da li mogu da postoje pod svojim nacionalnim imenom? Ako mogu, pitamo se: kako? A ako ne mogu: cudimo se: zasto? Istorija pamti da su iseljavanja iz Crne Gore u danasnju Srbiju pocela davno prije nekolika vijeka, ali su masovna bila u 19. vijeku, narocito pri njegovom kraju. To je bila najbrojnija crnogorska
dijaspora. Ali se ona nije mogla sacuvati kao crnogorska. Ni u kasnijim iseljavanjima poslije Prvog i Drugog svjetskog rata, koja su vrlo svjeza, Crnogorci se nijesu mogli odrzati u Srbiji, a uglavnom su se odrzavali svuda drugo pod svojim nacionalnim imenom, ne samo u okruzenju nego i u svijetu. Nigdje niko i nidje ne brani Crnogorcima da budu Crnogorci, osim u Srbiji. Iako donekle slabi na guslarsku pricu o mitskom Srpstvu i tudjoj
istoriji kao svojoj, Crnogorci se nijesu ni u Srbiji bas lako predavali da ne budu Crnogorci, bilo pod svojim nacionalnim ili primljenim srpskim identitetom. Ali, svi migracioni talasi koji su iz Crne Gore zapljusnuli Srbiju slamali su se o hridi srpske velikodrzavne i velikonacionalne politike. Bauk crnogorskog nacionalnog imena, iako populaciono mali, unosio je i unosi veci strah od, recimo islama ili slicnih opasnosti koje ugrozavaju srpsko nacionalno i drzavno bice. Iako su se mnogi Crnogorci dobrovoljno, odmah ili u sljedecoj generaciji predavali srpskom populacionom moru, taj strah od crnogorskog nacionalnog imena i bica ne cili, mada od nekolika miliona te dijaspore u potonja dva vijeka nije ostalo nista crnogorsko, osim mutnog porijekla te brojne dijaspore koja je vrlo uspjesno posrbljena.Danas ta pojava dostize razmjere hipokrizije.


Nikada u Srbiji nije bilo manje Crnogoraca a nikada vise nije bilo straha od njih nego sto je to sada. Kostunica je pred referendumom prebrojao navodne drzavljane, ali ne i one koji su porijeklom. Mnogi su u medjuvremenu primili (milom ili silom) ne samodrzavljanstvo nego i srpski nacionalni identitet, a odrekli se svoga. I opet taj zagonetni strah od Crnogoraca u Srbiji, svedenih samo na nekoliko gradova ili manje enklave u Vojvodini, kao ostatak od brojne kolonizacije poslije Drugog svjetskog rata. Iako brojno mala, u odnosu na druga mjesta, u Lovcencu zivi najkompletnija i najveca crnogorska dijaspora, koja bi vecinom htjela da sacuva svoje nacionalno ime i identitet. Ovih dana je uz politicke marifetluke i kanonske alibije osporeno da Crnogorci u Lovcencu mogu da podignu svoju crkvu kao pripadnici Crnogorske pravoslavne crkve, iako lokalna vlast, koju drze Madjari u opstini Idjos, to ne brani.

Srpski ministar vjera, porijeklom Crnogorac, Slobodan Radulovic, dijeli pravdu kao njegov prezimenjak ili rodjak Sula Radov, na zdravlje Suli, Crnogorcima dijeli pravo i pravdu, uz zabranu za podizanje svoje crkve u kojoj ce se Bogu moliti. Radulovic misli da je, valjda, i Bog samo srpski, da Crnogorci mogu imati samo srpskog Boga.
To znaci da Crnogorci ne samo nijesu pozeljni pod svojim nacionalnim imenom nego ni sa cime drugim sto
ima crnogorski znak. Nipodastavaju se ne samo crnogorska istorija i nacija vec i duhovnost. Izgleda da se Crnogorci u Srbiji moraju odreci ne samo sebe nego i svega crnogorskog pa i Crne Gore kao matice i otadzbine. Moraju pristati na denacionalizaciju. I boriti se protiv svoje otadzbine kao crnogorske i zalagati se da Crna Gora postane srpska drzava. To je dovelo i do razdvajanja Srbije i Crne Gore. Pod pritiskom i oni Crnogorci koji se do sada nijesu odrekli i odrodili od svoga nacionalnog identiteta i bica, primorani su da to ucine, ako srpska drzava to ne sprijeci. A kako ce sprijeciti kada je, u stvari, ona kreator svetog zadatka. Svojevremeno je kralj Milan zabranio useljavanje Crnogoraca i Cigana u Srbiju. Blago Ciganima. ( Pise: Bogdan Kofrk )

(B.KOFRC JE ISPUSTIO DA POMENE CRNOGORSKE ENKLAVE NA KOSOVU I METOHIJI GDJE JOS UVIJEK IMA CRNOGORACA prim.Dejana Arsica)


CRNOGORCI NA KOSOVU I METOHIJI

Porodica Arsic, potomci Arsa Abramovica (starinom iz Bjelica), preseljenog u Metohiju selo Tomance (Istok) odatle zbog krvne osvete u selo Ranilug(Kosovska Kamenica).U kraj nastanjen doseljenicima mahom iz Crne Gore. U 19 vijeku ta oblast je nazivana Letnicka Zupa Crna Gora, Turci su je nazivali Karadag sto u prijevodu znaci Crna Gora, stanovnistvo je bilo i pravoslavne i katolicke vjere.Katolici su bili pod jurisdikcijom Barskoga Nadbiskupa koji im je slao i svjestenstvo iako je u Skoplju postojala Nadbiskupija koja im je bila teritorijalno bliza.

Potomci Arsa Abramovica: Jordan Arsov Abramovic-Lazar Jordanov Arsic-Stojan Lazarov Arsic,Drasko Lazarov Arsic,Bozidar Lazarov Arsic.

Draskovi potomci:Milo Draskov Arsic-Aleksandar Milov Arsic.

Bozidarovi potomci:Trajko Bozidarov Arsic.Blagoje Bozidarov Arsic.Vladimir Bozidarov Arsic.

Trajkovi potomci:Dejan Trajkov Arsic-Aleksandar Dejanov Arsic.Vladimir Dejanov Arsic.

Blagojevi potomci:Ivan Blagojev Arsic,Zoran Blagojev Arsic.

Potomci Arsa Abramovica zive sirom Srbije (najvise u Beogradu) i Bosne, i svi imaju svijest o crnogorskom
porijeklu i svake godine se okupljaju u Crnoj Gori gdje imaju puno rodjaka sa kojima su u kontaktu. Dok su zivjeli u tom kraju ocuvali su obicaje i svoju posebnost sto i nije bilo tesko s obzirom na velik broj Crnogoraca u
tom kraju.

Osim Crnogoraca, koji su se naseljavali u 19. vijeku najcesce zbog krvne osvete i nesto boljih uslova zivota nego u postojbini, 1921. godine dolazi velika grupa crnogorskih kolonista koje naseljava Kralj Aleksandar Karadjordjevic poklanjajuci im imanja.

Dejan Arsic (Abramovic)

Crnogorac iz Beograda


Nastavak otvorene polemike o odnosu države Crne Gore prema dijaspori - Blazo Sredanovic: Nije vam bilo dovoljno 150 godina

 

 

 

 

 


Postovani,

 
Evo nas je direktor Centra za iseljenike pozvao na strpljenje da vidimo da li ce Srbi biti dobri. Njemu nije dovoljno 150 godina da zakljuci kakvi su vec trebamo jos da pricekamo. Saopstava nam da je organizovanje diaspore proces, kao da diaspora nije pokazala sto je spremna da uradi i organizuje.
A gdje je Centar bio u tome? Sami smo organizovali Kongres na Cetinju, a Centar u pet godina postojanja i ne pomislja da napravi nesto slicno. Zato ja smatram da ovog ljeta sto vise nas dodje u Crnu Goru i da organizujemo "Okrugli sto" u prisustvu svih medija i da nam javno objasne za cem
primaju platu! Mislim da mi moramo biti svjesni da Centar ni njegov direktor ne zastupaji nas ni nase interese kod Vlade, vec se on udvara MIP-u da bi dobio neko mjesto u diplomatskoj sluzbi, a onda ce ga naslijediti drugi koji ce biti isti kao on. Kao sto predsjednik sindikata mora biti nepodijeljeno na strani radnika, tako i Centar za iseljenike mora potpuno zastupati iseljenike. Inace se postavlja pitanje za cem je i za koga osnovan.


Ja sam u nekoliko prilika to isticao, a na kraju nedavno objavljenog mojeg feljtona kazao sam izmedju ostalog i ovo: " Treba odgovarajucim resorima Vlade u Crnoj Gori jasno staviti do znanja: sadasnji Centar za iseljenike nije ucinio za cetiri godine nista vrijedno paznje. I pored zvucnih titula direktor Centra nema ni znanja, a ni intelektualnog ni kreativnog potencijala da bi doprinio da se nesumnjivi kapacitet diaspore razvije i dostigne nivo drugih nacija i drzava u okruzenju". Ako gospodin Vukcevic voli da saradjuje sa Srbima neka se zaposli kod njih, a mi cemo da trazimo od crnogorske Vlade da Centar za iseljenike Crne Gore preuzme hrvatska Vlada preko svoje ambasade u Podgorici!

Toliko za sada!


Srdacno vas pozdravljam


Blazo Sredanovic



 Nastavak otvorene polemike o odnosu države Crne Gore prema dijaspori

DJE SU CRNOGORSKE DIPLOMATE?

 
 


 

 

 

Ocito je da smo nasim Otvorenim pismom vladi Crne Gore postigli pun pogodak. Dokazi za to su ocigledni. Mnogobrojna pisma podrske iz Crne Gore i van nje govore nam da je bilo krajnje vrijeme da ukazemo na nepravdu koja se cini prema onim iseljenicima koji su se svo vrijeme borili za obnovu crnogorske drzavnosti. Isto tako je bilo krajnje vrijeme da se ukaze na neprofesionalni odnos koji se odomacio u svim strukturama vlasti, a to je nipodastavanje i neodgovaranje na pismene zahtjeve nizih po rangu od sebe!

Iz ovih razloga smo i bili prinudjeni da javno reagujemo i iznenadjeni smo reakcijama koje su uslijedile uskoro nakon toga. Nase pismo objavili su Radio program Crne Gore, dnevni listovi Vijesti i Republika kao i PCNN, dok ce Pobjeda objaviti Intervju! Ubijedjeni smo i da ce Monitor reagovati na isti nacin.

Vijesti su potom provele kracu anketu medju nasim iseljenicima i na naslovnoj strani su objavile prilog Crnogorski iseljenici tvrde da ih je vlast zaboravila poslije Referenduma; zatim se oglasilo udruzenje Crnogoraca iz Srbije - KRSTAS sa prilogom na istu temu: INKOGNITO AMBASADA; potom je reagovao ambasador Crne Gore u USA, g.Miodrag Vlahovic koji je odmah kontaktirao udruzenje Crnogoraca u Kanadi da bi potom objavio u Vijestima reagovanje po istom pitanju; nakon toga je reagovala i Radio Slobodna Evropa koja je napravila Intervju sa sekretarom MIP-a, g. Vladimirom Radulovicem koji je pokusao da ublazi i opravda vladine postupke, ali kako se vidi iz postavljenog priloga - izgleda da ni ovoga puta nije posvetio dovoljno paznje koliko da procita nase pismo. Da jeste - reakcija bi bila, ubijedjeni smo, sasvim drugacija.
 
ETNICKA ZAJEDNICA CRNOGORACA AUSTRALIJE
 

 08. April 2007.  SAOPŠTENJE

 

Nastavak otvorene polemike o odnosu države Crne Gore prema dijaspori - DJE JE ANKA VOJVODIC?

 

 

 

 

 

Udruženje Crnogoraca Srbije Krstaš se upravo sprema da obilježi još jednu godinu bez ikakve inicijative za kontakt od strane zvanicne Crne Gore. Dok neki slave godinu dana od uspješnog referenduma, Crnogorci u Srbiji ne mogu a da ne primijete da su suvišni. Cini mi se da bi nekima u Crnoj Gori najviše odgovaralo da se svi Crnogorci u Srbiji deklarišu kao Srbi i da se svi državljani Crne Gore odreknu državljanstva da bi uzeli srpsko. Manje posla za administraciju u Podgorici? Htjeli smo državu, ali ne i posao koji ide uz to.
 
Paradoksalna je situacija, da su sa jedne strane Crnogorci u svijetu upuceni da konzularnu zaštitu traže u diplomatsko-konzularnoj mreži Srbije, a sa druge strane tamo gdje Crna Gora ima diplomatsko predstavništvo - nemaju ni kontakt sa Ambasadom ni zaštitu diplomatsko konzularne mreže Crne Gore.
 
Izgleda da su Crnogorci u Srbiji duplo nezašticeni. Niti imaju pristup diplomatsko-konzularnoj mreži Srbije kojoj treba da se obrate (po sporazumu), niti se Ambasada Crne Gore interesuje za probleme Crnogoraca. Možda je rješenje da se Crnogorci iz Srbije obrate agenciji Ujedinjenih Nacija za izbjeglice – vjerujem da bi tamo naišli na više ineresovanja i razumijevanja.
 
Ako pogledate na web sajt Ministarstva inostranih poslova Republike Crne Gore primijeticete da u spisku diplomatsko konzularnih predstavništava Crne Gore u svijetu jedna ambasada se istice po tome što nedostaje. Inkognito ambasada.
 
Iako Crna Gora ima Ambasadora u Beogradu - Ambasade nema. Ona postoji, ali kontakt informacija za obicnog gradjanina nema. Ne samo da nema Ambasade na spisku, vec nema ni telefona, faksa, e-mail adrese kako da crnogorski državljanin u Srbiji kontaktira svoju Ambasadu. Ambasador je tu u Beogradu povremeno, pišu novine, Ambasada je otvorena, saopštava štampa - ali je sakrivena od javnosti. Možda je posao Ambasade samo da komunicira sa politicarima u Srbiji, a hiljade Crnogoraca su teret? Možda smetaju? Možda bi trebalo da se izvine zato što postoje?
 
Ako pogledate na web sajt Ministarstva spoljnih poslova Srbije, jedina Ambasada na spisku koja nedostaje je Ambasada Crne Gore u Beogradu. Naci cete kontakte za DNR Koreju, za Zambiju, ako želite da telefonirate ambasadi Sijera Leone ili Sejšela - nema problema. Ali jedina nevidljiva Ambasada je Ambasada Crne Gore.
 
Da li je to slucajno? Da li je slucajno da jedna Ambasada nema kontakt informacije, da ne želi da servisira konzularne usluge svojih državljana i da ne kontaktira istaknute predstavnike emigracije i udruženja? Da li je to normalno ili je to šokantno?
 
Ne postoje Crnogorci u Srbiji samo ako želi da dodje u posjetu neki istaknuti politicar iz Crne Gore. Crnogorci nijesu ikebana za slikanje. Izgleda da im je odredjena uloga da cekaju da dodje prvi zvanicnik u posjetu - i onda ce poceti da postoje. Crnogorski državljani i Crnogorci imaju svoje licne potrebe - i ne žele da pristanu na ovu igru, da se odreknu svojih prava, svoje matice i svoje države Crne Gore, da bi olakšali posao nekima u administraciji u Crnoj Gori.
 
Nenad Stevovic
 
UDRUŽENJE CRNOGORACA " KRSTAŠ"

 

 

 ©  2005 - 2021 www.montenegro-canada.com  All rights reserved