Header Graphic
PRILOZI, PISMA I DISKUSIJE - VIII > CRNOGORCI U SRBIJI - PRILOG IZ BEOGRADA


16 Apr 2007

 

 NAŠI U SRBIJI I NA KOSOVU I METOHIJI

 

   

 

 

 


 

U posljednje vrijeme uvijek neki dogadjaj, po nekom usudu i po slucaju komedijantu, ili po volji nekih zlih duhova koji ne umiru, ustalasa i javnost i nasu savjest da se zapitamo: ima li Crnogoraca u Srbiji? Ili bolje: da li ih smije biti, odnosno da li mogu da postoje pod svojim nacionalnim imenom? Ako mogu, pitamo se: kako? A ako ne mogu: cudimo se: zasto? Istorija pamti da su iseljavanja iz Crne Gore u danasnju Srbiju pocela davno prije nekolika vijeka, ali su masovna bila u 19. vijeku, narocito pri njegovom kraju. To je bila najbrojnija crnogorska
dijaspora. Ali se ona nije mogla sacuvati kao crnogorska. Ni u kasnijim iseljavanjima poslije Prvog i Drugog svjetskog rata, koja su vrlo svjeza, Crnogorci se nijesu mogli odrzati u Srbiji, a uglavnom su se odrzavali svuda drugo pod svojim nacionalnim imenom, ne samo u okruzenju nego i u svijetu. Nigdje niko i nidje ne brani Crnogorcima da budu Crnogorci, osim u Srbiji. Iako donekle slabi na guslarsku pricu o mitskom Srpstvu i tudjoj
istoriji kao svojoj, Crnogorci se nijesu ni u Srbiji bas lako predavali da ne budu Crnogorci, bilo pod svojim nacionalnim ili primljenim srpskim identitetom. Ali, svi migracioni talasi koji su iz Crne Gore zapljusnuli Srbiju slamali su se o hridi srpske velikodrzavne i velikonacionalne politike. Bauk crnogorskog nacionalnog imena, iako populaciono mali, unosio je i unosi veci strah od, recimo islama ili slicnih opasnosti koje ugrozavaju srpsko nacionalno i drzavno bice. Iako su se mnogi Crnogorci dobrovoljno, odmah ili u sljedecoj generaciji predavali srpskom populacionom moru, taj strah od crnogorskog nacionalnog imena i bica ne cili, mada od nekolika miliona te dijaspore u potonja dva vijeka nije ostalo nista crnogorsko, osim mutnog porijekla te brojne dijaspore koja je vrlo uspjesno posrbljena.Danas ta pojava dostize razmjere hipokrizije.


Nikada u Srbiji nije bilo manje Crnogoraca a nikada vise nije bilo straha od njih nego sto je to sada. Kostunica je pred referendumom prebrojao navodne drzavljane, ali ne i one koji su porijeklom. Mnogi su u medjuvremenu primili (milom ili silom) ne samodrzavljanstvo nego i srpski nacionalni identitet, a odrekli se svoga. I opet taj zagonetni strah od Crnogoraca u Srbiji, svedenih samo na nekoliko gradova ili manje enklave u Vojvodini, kao ostatak od brojne kolonizacije poslije Drugog svjetskog rata. Iako brojno mala, u odnosu na druga mjesta, u Lovcencu zivi najkompletnija i najveca crnogorska dijaspora, koja bi vecinom htjela da sacuva svoje nacionalno ime i identitet. Ovih dana je uz politicke marifetluke i kanonske alibije osporeno da Crnogorci u Lovcencu mogu da podignu svoju crkvu kao pripadnici Crnogorske pravoslavne crkve, iako lokalna vlast, koju drze Madjari u opstini Idjos, to ne brani.

Srpski ministar vjera, porijeklom Crnogorac, Slobodan Radulovic, dijeli pravdu kao njegov prezimenjak ili rodjak Sula Radov, na zdravlje Suli, Crnogorcima dijeli pravo i pravdu, uz zabranu za podizanje svoje crkve u kojoj ce se Bogu moliti. Radulovic misli da je, valjda, i Bog samo srpski, da Crnogorci mogu imati samo srpskog Boga.
To znaci da Crnogorci ne samo nijesu pozeljni pod svojim nacionalnim imenom nego ni sa cime drugim sto
ima crnogorski znak. Nipodastavaju se ne samo crnogorska istorija i nacija vec i duhovnost. Izgleda da se Crnogorci u Srbiji moraju odreci ne samo sebe nego i svega crnogorskog pa i Crne Gore kao matice i otadzbine. Moraju pristati na denacionalizaciju. I boriti se protiv svoje otadzbine kao crnogorske i zalagati se da Crna Gora postane srpska drzava. To je dovelo i do razdvajanja Srbije i Crne Gore. Pod pritiskom i oni Crnogorci koji se do sada nijesu odrekli i odrodili od svoga nacionalnog identiteta i bica, primorani su da to ucine, ako srpska drzava to ne sprijeci. A kako ce sprijeciti kada je, u stvari, ona kreator svetog zadatka. Svojevremeno je kralj Milan zabranio useljavanje Crnogoraca i Cigana u Srbiju. Blago Ciganima. ( Pise: Bogdan Kofrk )

(B.KOFRC JE ISPUSTIO DA POMENE CRNOGORSKE ENKLAVE NA KOSOVU I METOHIJI GDJE JOS UVIJEK IMA CRNOGORACA prim.Dejana Arsica)


CRNOGORCI NA KOSOVU I METOHIJI

Porodica Arsic, potomci Arsa Abramovica (starinom iz Bjelica), preseljenog u Metohiju selo Tomance (Istok) odatle zbog krvne osvete u selo Ranilug(Kosovska Kamenica).U kraj nastanjen doseljenicima mahom iz Crne Gore. U 19 vijeku ta oblast je nazivana Letnicka Zupa Crna Gora, Turci su je nazivali Karadag sto u prijevodu znaci Crna Gora, stanovnistvo je bilo i pravoslavne i katolicke vjere.Katolici su bili pod jurisdikcijom Barskoga Nadbiskupa koji im je slao i svjestenstvo iako je u Skoplju postojala Nadbiskupija koja im je bila teritorijalno bliza.

Potomci Arsa Abramovica: Jordan Arsov Abramovic-Lazar Jordanov Arsic-Stojan Lazarov Arsic,Drasko Lazarov Arsic,Bozidar Lazarov Arsic.

Draskovi potomci:Milo Draskov Arsic-Aleksandar Milov Arsic.

Bozidarovi potomci:Trajko Bozidarov Arsic.Blagoje Bozidarov Arsic.Vladimir Bozidarov Arsic.

Trajkovi potomci:Dejan Trajkov Arsic-Aleksandar Dejanov Arsic.Vladimir Dejanov Arsic.

Blagojevi potomci:Ivan Blagojev Arsic,Zoran Blagojev Arsic.

Potomci Arsa Abramovica zive sirom Srbije (najvise u Beogradu) i Bosne, i svi imaju svijest o crnogorskom
porijeklu i svake godine se okupljaju u Crnoj Gori gdje imaju puno rodjaka sa kojima su u kontaktu. Dok su zivjeli u tom kraju ocuvali su obicaje i svoju posebnost sto i nije bilo tesko s obzirom na velik broj Crnogoraca u
tom kraju.

Osim Crnogoraca, koji su se naseljavali u 19. vijeku najcesce zbog krvne osvete i nesto boljih uslova zivota nego u postojbini, 1921. godine dolazi velika grupa crnogorskih kolonista koje naseljava Kralj Aleksandar Karadjordjevic poklanjajuci im imanja.

Dejan Arsic (Abramovic)

Crnogorac iz Beograda

 
 

 ©  2005 - 2021 www.montenegro-canada.com  All rights reserved