Header Graphic
RELIGIJA > Putevima Crnogorske Pravoslavne Crkve


24 Oct 2008





 Eparhija Podgoričko - Dukljanska   prvi put na internetu



Naš prijatelj, Blagoje Velimirović iz Podgorice obradovao nas je sa svojom kolekcijom fotografija o Crnoj Gori, prije svega o Crnogorskoj Pravoslavnoj Crkvi. Ovaj put, naš web portal će prvi put na internetu objaviti slike iz Eparhije Podgoričko-Dukljanske i time započeti njenu promociju




 


Na pomenutim fotografijama, vjerovatno prvu put na internetu, na ovaj način se široj javnosti prikazuju mošti crnogorskog sveca Sv. Vladimira Dukljanskog ( Sv. Jovan Vladimir), u prisustvu svještenstva Crnogorske Pravoslavne Crkve, kao i vjernika iste.  Ćivot sa moštima se sada nalazi u Pravoslavnoj Crkvi u Tirani, u Albaniji. Svještenstvo Eparhije Podgoričko-Dukljanske je, zajedno sa vjernicima, cjelivalo mošti crnogorskog svetitelja.

 


 

U ovom ćivotu nalaze se mošti Sv. Vladimira Dukljanskog. Bio je sin Petrislava (Petra), vladara Duklje, a prema Dukljaninu, stric kneza Vojislava, osnivača dinastije Vojisavljevića. Vladao je Dukljom i susjednim oblastima (Skilica kaže "Trmalijom i obližnjim oblastima Srbije") i bio u prijateljskim, vjerovatno vazalskim odnosima sa Vizantijom. U ratu protiv bugarskog cara Samuila, koji se dogodio oko 998. godine, dospio je u ropstvo i odveden u Samuilov dvor u Prespu. Tu se razvila ljubav između njega i careve kćerke Kosare, koja je od oca dobila pristanak da se uda za otmenog sužnja. Kao carevom zetu vraćena mu je na upravu Duklja i pridodate još neke oblasti u Albaniji.

 





Kao "čovjek pravičan i miroljubiv i pun vrlina" (Skilica) uživao je veliki ugled u svom narodu. Sa svojom ženom Kosarom živio je u "besporočnom braku", te nije imao nasljednika. Međutim, od novog bugarskog cara Jovana Vladislava, Kosarinog rođaka, koji je izgleda bio bogumil, kome je smetala Vladimirova bogougodnost i popularnost, bio je na prevaru domamljen u Prespu, pogubljen i sahranjen u tamošnjoj crkvi. Dogodilo se to 22. maja 1016, godine, a Crkva tvrdi da se to zbilo godinu dana ranije. Na njegovom grobu su se, prema Dukljaninu, počela događati mnoga čuda, poput ozdravljenja bolesnih, pojave mistične svjetlosti i dr. što je privlačilo mase hodočasnika. To je, kako se vjeruje, uticalo da car Vladislav, vinovnik svetiteljeve smrti, dozvoli Kosari da prenese tijelo svoga muža i sahrani ga u Krajini na Skadarskom jezeru, u crkvi Prečiste Bogorodice Krajinske. To je, zapravo, bio manastir u kome je i Kosara provela svoje posljednje dane kao monahinja Teodora. Kada je sklopila oči bila je, po sopstvenoj želji sahranjena ispod nogu svoga muža.

 




Kult Sv. Vladimira, kao prvog dukljanskog svetitelja, se brzo proširio i izvan Duklje. Bio je poštovan kao blaženi u Dalmaciji o čemu govori i A. Kačić-Miošić. U Albaniji i Makedoniji je poznat kao čudotvorac, dok se na freskama i ikonama u Bugarskoj pominje kao "car bugarski". Izgleda da, kao i mnogi drugi poznati svetitelji, nikada nije bio zvanično kanonizovan, već mu je kult proizveden voljom vjernika, a romantična ljubav Vladimira i Kosare inspirisala je mnoge stvaraoce različitih umjetničkih žanrova.

 




Mošti Svetog Vladimira počivale su u Bogorodici Krajinskoj do 1215. godine, kada su, iz do sada još nedovoljno objašnjenih razloga, prenešene u Drač. Po jednom grčkom žitiju Sv. Vladimir je štovan kao zaštitnik tog grada. Ugledni albanski velikan Karlo Topi obnavlja 1381-83 g. manastir sv. Jovana kod Elbasana i u njega prenosi svetiteljeve mošti. O tom svom činu ostavio je uklesane natpise na crkvi, na staroslovenskom, grčkom i latinskom jeziku. U njima se Sv. Vladimir po prvi put naziva Jovan - Vladimir. Taj spoj je, po svoj prilici, nastao zbog iste vrste mučeničke smrti Sv. Jovana preteče i našeg Sv. Vladimira.



 

 


 

 

 ©  2005 - 2021 www.montenegro-canada.com  All rights reserved